تنهایی در چشمان‌ات پیداست هرچند پنهان اش‌کنی. دل تنگی هایت در لبخندت هویداست، اگر چه سکوت می‌کنی. رشک می ورزم به ساده گی ِ دل ات، چه خردسال می نگرد چه بی آلایش می خندد و چه ساده می پوشد. پناه می برم به دیوار های کاه‌گلی، که دل ات از تبار ایشان است، . . . دیوار های کاه‌گلی. نترس از سیاهیِ شب، . . . سپیده دمید.
