این را روزی گفتم که چترم را بی دلیل هنگام خروج از خانه برداشتم! کاش باران ببارد...... خبرش را باد هنگامی که چادرت را روی صورتت تکان میداد و تو آرام گوش به حرفم میدادی و مرا نگاه میکردی به من داد ! هوووو زمزمه باد بود یا حرف های تو؟ نجوایی سوت مانند که وجودم را میلرزاند! انعکاس بد ترین واژه در ذهنم.......نه.....نه......نه..... و باران آن روز بارید! مسرور از ناکامی خویش زیر باران تا کجا رفتم؟ چه کسی میداند؟ فرشته ای که تاب قدم های کوچک مرا کنار روح وسیعش نداشت پرواز کرد! و گناه من این بود که به او یادآوری کردم که تو فرشته ای....... که پرنده رفتنی ست! این قفس ها هستند که میمانند! من هستم که میمانم و تو هنگام باران کوچ میکنی!
