مستی اندر کوچه ساعت می شکست، گفت پیری این چنین نی میشود ساعتت را بشکنی یا نشکنی، خواه و ناخواه این زمان طی میشود گفت مست اندر خطابش که بدان، من نمی خواهم شوم سد زمان عاقبت بودن ز پیری در امان، اندرین عمر گران کی میشود ؟ عمر من در باده و میخانه رفت، عمر موری در پی یک دانه رفت سوخت شمع و بعد او پروانه رفت، پس فقط تسکین ما می میشود می خورم پیمانه اول درود، دومی بهر همه هست و نبود سومی را پیرمرد از او ربود، گفت ناخور که همه غی میشود می خوری از باده که مستی کنی؟، یا که با مستان تو همدستی کنی؟ تا کزین دنیا کمی جستی کنی، بر تو این دنیاست پاپی میشود خواه و ناخواه این چنین دنیای تو، قفل و زنجیری ببسته پای تو راه حل این معماهای تو، با کلیدی باز از وی میشود
