بی راهه

تکیه مکن به معشوق، زیرا وفا ندارد این رسم عشق است و پس، چون و چرا ندارد

هرچه تو غرق یاری، یارت ز تو فراری پس در پی چه کاری؟، او که رضا ندارد

گر دامنش بگیری، واندر پی اش بمیری آن دم تو می پذیری ، عشقت بقا ندارد

دانم چه ها کشیدی، وز یار خود چه دیدی در اوج نا امیدی ، قلبت حیا ندارد

هرچه تو پا پس کشی، دل گیرد از تو پیشی در گفتن به خویشی، این دل که پا ندارد

پس چاره ای دگر کن، گوش همه تو کر کن آگه ز این خبر کن ، دردت دوا ندارد

اما ز کس خبر نیست، از آه تو اثر نیست غم از تو در حذر نیست، آهت صدا ندارد

بازا به خود تو برگرد، ای مبتلای این درد بشنو تو حرف این مرد ، این ره صفا ندارد

ما چون تو مبتلاییم ، در حسرت دواییم در این ره خطاییم ، ما و شما ندارد