به گل گشت کویر ذهن بی عشقت ندیدم رنگ سبزی را .. گلی چیدم که پرپر بود و پژمرده ولی از چشمه ی خارش خلیدن چشمکی میزد. در این صحرای بی پایان ذهنت نیست خورشیدی!! نه طوفانی نه بارانی !! چرا چندان چنین مانی؟ بیا در کشتی عشقم ترا بر هفت دریا رهنمون باشم چرا چندان چنین خواهی که خشم ذهنت از نفرت عروسک های جنگی را به صحن زندگی در گردش آورد است بیا در کشتی عشقم جدا از خیمه شب بازی بیا در مهربانی ها عروسک های خشمت را مَلـَک گردان چرا چندان چنین درمانده از عشقی بیا بار امانت را منه بر زیر از دوشت... بیا در کشتی عشقم که من از تیره ی نوحم ترا بر سر زمین عشق خواهم برد
