عشق، مرگ، زندگي ...................... زمان چون پله اي هر پله اش آبستن مرگ است از پير فلك درياب زانجائيكه نقش مرگ در اذهان لاغر پست و منفورست اين نفرت همان خود مرگ فربه گشتن جانست هراس از مرگ نسيان تكاملهاست نقصانست هراس وترس از اينگونه مرگي بس سزاوارست ني آن مرگ فربه ساز جان كش جان بسوي جان جانان ميرود بالا !! بدنيا زايش هر عاملي را انتها مرگست امـّا مرگ همچون پلكاني ارتقاء دارد بپائين هم توان رفتن،بسوي سافلين در قعر ببين جان تو در اين زندگي سو روي نقصانست؟ يا روسوي فربه گشتن از جانان عزيزم اين همان نقشيست از اين زندگي با جان تو در مرگ بروي پله هاي مرگ جانرا فربهي بايد و امـّا جان چه باشد علم و آگاهي، قرين معرفت بودن درين صحراي بي پايان ..... و عاشق گشتن و در چنبر عشق آرميدن با هزاران رنج نياز ما فزوني جستن جانست با هر خواندن و ديدن، شنيدن فكر و انديشه بساط جان مااينست دانستن ، كتابي را بخواني جان بيابي زآگهي هايش وآن ِ قبلي ات مرده كنون باجان تر تازه،به فكر مرگ ديگر باش در راه دگر ديسي چرا؟با رستخيز ديگري ، جان دگر يابي كه فربه تر و اولي تر زجانهاي نخستينت شكوه بال پروانه ،روند يگ دگر ديسي زتار و پود (چركين كرمكي) در پيلهء خويشست اين يك مرگ تبديليست قصد از خلقت جانها نگارا فربهي باشد تن فربه بري از جان فربه شد ازين كم كن برو افزا شنو يك داستان نغز ميگويم: گياه از خاك جان دارد چنانكه خاك ميميرد گياهي تازه ميرويد زمرگش قالب حيوان شود زنده و مرگ او سزاوار تعالي در وجود و جان انسانست هين برگوكه اين انسان چه خواهد شد؟ مـَلـَك ؟،يا آن وجودي كـَش ندارد جاي گنجيدن تمام روي هستي را برادر مرگ را درياب،وعاشق باش ترس از مرگ( مرگ جان ما باشد) كه در سير تطور نيست............. امـّا چيرگي زائيده عشقست كان با نيستي،در عرصه ي هستي شود ساري.. بيا پس "نيستي بر، گر تو ابله نيستي" جانا
