بيا برگي بخوان از دفتر دل كتاب عقل بربند از سر دل زمن باور كند مردم زهي عقل نباشد عقل خود در باور دل چراغ راه عشق و نور حقست كه روشن گشته آن در بستر دل نه آن آتش كه پنداري زسنگ است شرار عشق باشد اخگر دل ز تصريفش يُحِبوُنَ است مشتق يُحِبوهُم بود ازمصدر دل فلك گر ميدهد قبضي زهجران حضور يار بسط محضر دل زهور عشق شمعي در دل افروز بحكم آنكه مه شد منظر دل دو ديده نقش پردازد چو ( ماني ) خيالم بتگرست و ( آزر ) دل شعاع مهر او گردون شكافست هم از مهرش بسوزد اختر دل به بزمش دمبدم شوري و حاليست رخش ساقي، لبش شد ساغر دل به دين عشق سر نـِه (رافض) اكنون مگر خواهي كه باشي كافر دل دلم چون دانه اي سوزد درين خاك نيايد بر كه بيني محشر دل
