نقد قلب

دل تا میان زلف سیه گشت بند تو

خوش دید جای خویش میان کمند تو

مرغ دلم چشید ازآن قند لعل لب

شکر پرست گشت چو طوطی زقند تو

ناهید و زهره مشتری اختر تو اند

مه شد هلال نعل بپای سمند تو

شاهان دهند خلعت و گیرند هدیه ها

نقد است قلبم ار چه نباشد پسند تو

اسپند دود می کنمت چشم بد بدور

دین و دلم بسوخت زدود سپند تو

کویت بود چو ملک سلیمان ،گدا شهش

آری شهست هرکه بود مستمند تو

شادی و خنده را به رقیبان عطا کنی

(رافض) نصیب مببرد از نیشخند تو

​