ساز دل را کوک، عشق دلبرست سوز دل از ساز آن مه پیکر ست هست ما رازآن طرف بوی خوشی بوی موی دوست ما را رهبر ست دل برای عشق آمد از عدم دل صدف ،مهرش بسان گوهر ست هرصدف را گوهری در دل نَرُست! دل چوبی عشقست، لاکن ابتر ست دل نداری!؟ عقل بر تو چیره شد عقل پیش دل چو مرغ بی پَرست یار گنجی بود مخفی ،زد عَلـَم بر دلی کانرا صفای حیدر ست آن جنابش را صفت اکبرسَزَد اینجناب از یُمن اکبر،اصغر ست باز را جای نشیمن کوه قاف مرغ دل را شاخ طوبی منبر ست در تنـّعم کبر وآزو برده گیست برده گی در عشق، اولی کیفرست عشق خود عیشست وعیاشی دگر عشق کار رند بی پا و سراست مطربا خوش خوان که غم را چاره ای کوه غم در دل زسازت پَر پَراست ارغـَنونت ساز بادا "رافضا" کانت از پاکیّ شیر مادرست
