چرا فرار ميكني چرا فرار ميكنم.. چرا از اشتياق تو فرار ميكنم چرا به انقلاب ذهن، هم وفا نميكنم چرا به عشق اقتدا نميكنم؟ چرا فرار ميكني چرا از انقلاب ذهن من فرار ميكني چرا به اشتياق و عشق، هم وفا نميكني چرا عبور ميكنم چرا عبور ميكني چرا سكوت ميكنم چرا سكوت ميكني دوام زندگي بهانه اي براي با تو بودن است چرا درنگ ميكنم چرا درنگ ميكني مگر كدام آتش از صحيفه ي جنون گذشت كه مثل ذهن بي غبار من تو خودسرانه انقلاب ميكني من انتخاب ميكنم نه تو نه من جنون و آتش و سكوت و خون ميان واژه ها و خنجري كه تشنه ي بريدن سر سكوت مانده است چرا سكوت ميكنم چرا سكوت ميكني مگر خداي مرده است؟ مگر خداي عشق هاي ناب مرده است؟ من اشتباه ميكنم تو اشتباه ميكني و بازهم به چشمهاي من نگاه ميكني چرا فرار ميكنم چرا فرار ميكني... چه اتفاق ساده اي عجيب بين واژه هاي خيس مي تپم و لغزش و خطا و عشق را مدام مي سرايم اين ميان كه هيچ آشنا و محرمي گذر نميكند ازآن وليك خسته نيستم و شاد مي سرايم عشق را درست مثل يك خيال ناب درست مثل خنده هاي بي نظير باد درست مثل پلكهاي بسته ي خيال و هرچه اخم ميكنم و هرچه اخم ميكني دوباره عشق مانده است و من و شعرهاي ناب و عطر خواب
