من قایقم شکسته امانم نمیدهی! بهر گریختن که زمانم نمی دهی! درگیر آتشم و تنم ملتهب ز درد راه گریز را که نشانم نمی دهی! از بس که حرفهای دلم در سکوت ماند پژمرده حرفهام و زبانم نمی دهی! گویی شکست عهد تو با قلب خسته ام دیگر شکسته ام ز چه جانم نمی دهی؟ آواره ام میان خیالت ولی دریغ در کنج خاطرت که مکانم نمی دهی! بغضم گرفت راه خیالات هرزه گرد جز اشک و آه، رود روانم نمی دهی! ای موج لعنتی بشکن قایق مرا وقتی مجال آه و فغانم نمی دهی.(صبح
