یک امتداد سرخ به قلبم اشاره کرد کاری شگفت با دل یک سنگ خاره کرد چیزی به رنگ عشق تو را در دلم نوشت حسی شبیه درد، مرا تکه پاره کرد بی رنگ، مثل صبح، نشستم و در سکوت صد رنگ، مثل مرگ، دلم را نظاره کرد چون طفل بی قرار ، که در وهم خفته است او دایه ای که لرزش این گاهواره کرد من بی خبر ز دشنه ی خونین سیبها او خط به خط هبوط مرا استعاره کرد در حسرت عروج دلم، پر گشود اشک او هرچه داشت، خرج افول ستاره کرد تقدیر سیب، با گنه من سیاه شد انکار عشق، فال مرا بدقواره کرد
