چقدر خسته ام از فکرهای تکراری گریز بیهده از مرزهای اجباری دروغ ذهن در اندیشه های بیم و امید دریغ قلب؛ در اوج و فرود رگباری حلول عشق، به ذهن همیشه منتظرم و گاف عاطفه در حرفهای اقراری شهود روح؛ از امکان لایزل بودن سقوط جسم؛ در اقصا نقاط بیزاری و عشق، میکشدم مثل درد، در زنجیر چقدر خسته ام از وقت های بیداری...
