کاشکی بیگانگی کمترکنی لحظه ای با خلوت ما سرکنی فصل فصل عاشقی وزندگیست روزهایی در خور بخشندگیست آسمان شاعری را شاد کن شعر را از بندها آزاد کن اینکه از تو چشم یاری داشتیم گو درست است آنچه ما پنداشتیم گرتو خواهی جنگل و دریا تویی ساحلیمو آشنای ما تویی تو خوده فریادو پژواکی گلم در دلم وقتی صدایت میکنم با دلم همراه شو تا ماشویم نغمه باران این صحرا شویم خام راهیموتو مقصدپیشه ای پخته راهی و ما را ریشه ای هرکه با ما همدل و همراز شد با سرود عاشقی دمسازشد: هستی شفاف ما بالندگیست مرگ هم در چشم ما چون زندگیست
