زمانه زمانه را چه باشتاب و بیدرنگ میرود چنان عبور سوزناک آن شهابسنگ میرود پرنده باشتاب آشیانه میکند رها واو چه بی قرارا زین قفس تنگ میرود کبوتر سفید ِبال وپر شکسته غمگنانه غزل سرایدوازاین حصار سنگ میرود هم او که دل به آشیانه در مسیر باد بسته است شکسته بال است وخسته ،پای لنگ میرود چه ساده دل به رفته های بی قراربسته ام وغافلم که این همه لعاب ورنگ
