آب حیاتم دهید، آب حیاتم دهید تنگ شدست تنگ من، چشمه آبم دهید سنگ زمان را بزن ، تنگ جهان راشکن تا که از این تنگ غم، وارهم و جان کنم یا که به دریای وصل، وصل شوم تا رهم تا رهد از درد و غم، ماهی تنهای جان تنگ تنم را شکن، تنگ تنم راشکن تنگ تنم تنگ تنگ وای چه ننگی است ،ننگ وای چه افسرده دل روح در این تنگ تنگ ماهی دریای وصل از دل او بی خبر روح چه حسرت زده از تن سنگین من، وای چه نفرت زده در پی دریاست او عاشق دریاست او ای دل رنجور و مست نیک بدان این سخن لایق دریاست او دل تو ندانی که روح آنکه خدا با نفسش در تن آدم دمید بعد درون تو که تنگ غمی منزل و مآوا گزید منزل این ماهی زیبا و ناز تنگ ترک خورده و تاریک نیست او ز وجود خداست آخر این قصه از این تنگ تنگ وارهد و سوی خدایش رود در پی دریای بزرگ وصال باله گشاید به تماشای خدایش رو
