زندگی را زندگی کردیم ما زیر کوه غصه و دردیم ما زنده بودن معنی این زندگیست لذتی از زندگی بردیم ما؟! آه، گل در حسرت نور است وما همچو گل در ظلمتی سردیم ما پاسبانان شبیم و تیره بخت روزها را حسرتی خوردیم ما ظاهراًجان در بدن داریم و لیک در ورای زندگی مردیم ما بی تفاوت از کنار مردمان در پی انباشتن بودیم ما تا که جیب خود ز شهوت پر کنیم دست در جیب گدا کردیم ما جود و بخشش را به زیر افکنده ایم مهر را با کین خود کشتیم ما با لگدهامان لهش کردیم سخت چون گلی افسرده را دیدیم ما قلب های بی کسان از غصه تنگ در کنار غصه رقصیدیم ما دست در دست شیاطین پایکوب بر غم بیچاره خندیدیم ما مردی و مردانگی را کشته ایم آه، آیا واقعاً مردیم ما؟! تا که ساحل را به چنگ آریم ما ناخدای کشتی جوریم ما دل به دریای جهالت داده ایم سرو دانایی ز بن کندیم ما جای آن که عاشق دریا شویم دل به ساحل داده پوسیدیم ما صبح ها مانند کرکس کینه توز شب به شب در فکر خود بودیم ما آسمان از ظلم انسان تیره شد دست در دست ستم دادیم ما در درون منجلابی سهمگین غرق در گرداب تردیدیم ما با گناهان سراسر زشتمان روی شیطان را سپید کردیم ما تا که یک ماهی از آن خود کنیم آب شهر مهر گل کردیم ما باید اکنون چشم دل را باز کرد تا به کی در خواب خرگوشیم ما ما همه انسان و از نسل همیم پس چرا با یکدیگر شومیم ما؟! ما برادر، ما برابر با همیم با صدای درد می میریم ما ای دل این جمله ز بر کن هر زمان بی خدا باشیم بدان هیچیم ما
