سرمشق سرمشق­ها را باز یاد آر و نویسش نی با قلم، این بار با دل می­نویسش ننویس بابا آب و نان داد بنویس بابا تا به دست آرد کمی نان له شد، شکست و با نوای درد جان داد بنویس با خون دلت، بنویس با درد بنویس ایمان زیر پای مردم سرد بنویس از مردی که در باران نیامد بنویس از عشقی که بی­پایان سرآمد بنویس از کبری که بی تصمیم گشته دل را به دریای جهالت داده و تسلیم گشته بنویس ژ مانند ژاله دختری که پژمرده شد در روزگار بی­وفایی بنویس از کبری زن کدبانویی که پوسید در پستوی تنگ بی­صدایی بنویس از سینی که از سیب است خالی بنویس از سین و سبد­های خیالی بنویس از سگ­های گله رام گشتند از حرف گرگان سیه رو خام گشتند بنویس دهقانان فداکاری ندانند بنویس چوپانان این دوران سراسر غیر از دروغ و مکر چیزی را نخوانند در آخر سرمشق­هایت لیک بنویس مهر خداوندی همیشه جاودان است هرچند در انسان محبت ریشه­کن شد پروردگاری مهربان در آسمان است
