آری من هم یادم است... ازخم کوچه برمی خاست... ومی سترد با دستانش غبار زتن آسمان.... هر روز خلسه وار بوسه میزد بر دهان بلبلان هرروز عریان میکرد مستی بی خبران ودگرباره تکرار میکرد زخمه بودن را درنبودن آری من هم بیاد دارم... درشکاف سینه اش فضای عجیبی بود سکوت یک محنت! هر روز پریشانی های خاک را شانه میزد بی امان! وبر پیشانی دریا لنگری می انداخت سوزان! آری من بخاطر دارم! زبان نگاهش راخواندم آن روز که آرام نجوا میکرد: روزی فرا خواهد رسید بی طلوع سپیده دمان ومن آن روز یا دریافتم در امروز...آری من هم یادم است طلوع خورشید را
