دوش برفتم به در میکده تا که زنم باده از آن دلکده ساقی من بر دل من ناز کرد شکوه گشود وگله آغاز کرد گفت کجا بودی و دیر آمدی دام که بودی که اسیر آمدی گر چه تو را یک خبر از ما نبود این دل ما از تو خبر می نمود گرچه تو رفتی و نکردی نظر این دل ما بوده بسی منتظَر حال تو از بهر شراب آمدی دل شده هستی و خراب آمدی گفتمش ای مرشد من بس نما رحم تو بر این دل بی کس نما ما که کنون در هوس باده ایم در پی آن دلبر و دلداده ایم او که مرا عاشقی آموخته در هوسش جان و دلم سوخته من شده ام تشنه ی دیدار او هر دو جهان نقد خریدار او این همه بازی تو مکن با دلم من ز ازل محرم این منزلم آنکه نداند هنر (شب فروز) عا شق و دیوانه نبوده هنوز
