به اشک خود بنویسم ز داغ تنهائی بگو بگو به که گویم ز درد رسوائی زدم به فال که آیا شود که یک باری به رسم معرفت ای دل دوباره باز آئی نگاه چشم حسودان چه می کند با من مگر که جرم و گناهی بود به شیدائی به عشق دیدن رویت روم به کنج خیال اگر چه تهمت این دل زنند به هر جائی
