هرکه گنه کرد گنهکار شد بی خبر از لذت دیدار شد زاهد بیچاره که بد می کند شیطنت خویش مدد می کند سر خوش است از اینکه نمازش بود روز وشب این راز و نیازش بود سر بنهد بر سر سجاده اش تا بشود دلبر دلداده اش تا که رسد او به والضالین رعشه فتد بر همه ی ظالمین حمد خدا رشته ی وصلش شده گرچه تقلب شده اصلش شده تا که دهد او به خدایش فریب خوانده بسی آیه ی امن یوجیب بی خبر از اینکه خدا حاظر است بر همه کس در همه جا ناظر است تا به کجا این همه رنگ وریا مردم بیچاره نمودن سیا تا به کجا حرف خدائی زدن پنبه ی خود را به بهائی زدن تا به کجا بهر رسیدن به زر احمق و بیچاره شدن همچو خر دست حقیقت که نفس گیر شد تازه بفهمی که بسی دیر شد مشت اچل جونکه بکوبد به در توبه نمودن بشود بی اثر تا که اجل نیست تو را روبرو جان دلم معرفت حق بجو فرصت دنیا نبود ماندنی پس نشناسد ز فقیر و غنی جان دلم یک کفن آماده کن جند صباحی تو چو سجاده کن هرکه کند نیم نگاهی بر آن پس نخورد حسرت سود و زیان جامه ی تقوا همین جامه است زیوار هر عاشق جانانه است چو تو بمیری چم کسی فکر توست وارث دنیا نه پی ذکر توست پس تو خودت فکر به فردا نما یک کفن خوب مهیا نما یک کفن از رزق حلال حلال تا که در آنجا بکند وصف حال گرچه (شب افروز) خودش رو سیاست از هنر اهل نظر باصفاست
