از آن روزی که از رویا شدی پیدا، من آن از شاخه برکنده، دوان اندر دل صحرا ! به سوی سبزه اندر سیر این دنیا، چنان افتان وخیزان سوی تو آیم؛ چنان افتان و خیزان سوی تو آیم که حتی قیس، آری قیس! همان صحرا نورد صاحب صحرا، که ذرات وجودش با دم لیلا، دوان درچرخ صحرا بود! به گَرد پایم حتی هرگزش تاب رسدن نیست! بلی، حتی درون خواب ودر رویا! شمایل کردنت، هم، آنچنان سهلت کشیدن نیست.
