بسمه تعالی «کجایی ای زجان خوشتر، شبت خوش باد من رفتم!» برفته جان ازین پیکر، شبت خوش باد من رفتم! اگر با رفتنم آیی، وگر من مانع فیضم بیا این خانه و منبر، شبت خوش باد من رفتم! دلم خوش بوده از بودت، به نغمه های خوش رودت خوشم زین پس به پیغمبر، شبت خوش باد من رفتم! امید دیدنت بستم، از آن دم در تو بنشستم ولیکن دیده ام بردر، شبت خوش باد من رفتم! تو با هرکس که ننشستی، سبویش را چو بشکستی شده مستت زپا تاسر، شبت خوش باد من رفتم! اگر بینی که محجورم، زجمع عاشقان دورم بود از بخت نیک اختر، شبت خوش باد من رفتم! تو وُ این جمع مشتاقان، تو و انبوه إملاقان مرا هم درد و هم نشتر، شبت خوش باد من رفتم! بیا در کنج میخانه، بگردان لعل و پیمانه زمستی با می احمر، شبت خوش باد من رفتم! سخن کوتاه می سازم، به این یک جمله می نازم منم عبدالحسن احقر، شبت خوش باد من رفتم!
