شاعر: بانو شمشه ای زر سنگین دلی و خنجری به سینی سیمین آورده ام تا چه پسند افتد و چه در نظر آید ؟ بانوی اول : شمش طلا را می گیرم و ترا به مائده ای یکشبه مهمان خواهم کرد که رویای رنگین دلخواه را هزار شبت مکرر کند بانوی دوم : خنجرت را به دریا بینداز طلا و قلبت را برمیداریم و به شیوه نیکبختان در سامان های سبز دلخواه به کام می نشینیم شوربختی از میانه می گریزد وقتی عشق و عقل یگانه شود بانوی سوم : سینی و خنجر و طلا را به مزبله انداز قلبت را می خواهم و بس که گنج لعل است و با هر تپشی به خوابهای اساطیر پرتابم می کند من سودازده جنون توام شاعر بانوی چهرم : ها ها ها خنجر الماسگون را برمیدارم دل مفلوکت را از هم می درم که صادقانه نیرنگ می بازد و شمشه زر را به تاراج می برم باسینی سیمین شاعر : پری دشکیش رویاهایم ای راستترین سر خط دفترهای ناسروده سروروم گمشده ام تویی هزار دفتر و دیوان بیهوده میان تو و رویاهایم حایل شدند پیش آی سینی به سینه آماده ام اینک
