نپرسی آب چیست و علف چگونه می وزد از لای آجر و آهن ؟ پله ها را که می پیمودی نفس زنان پنجره ای بود میانه هردو اشکوب و کرت سبزی قاب خیال و خاطره و تپه ای در مه که شقایقی بر آن می سوخت و پنجره بالاتر به رنگ و عبور بازت می گرداند در آسانسوری مانده ای امروز بی پنجره و طرح گذرگاهی که به تکمه ای سال ها از خیابان دورت می کنند بی آنکه به آستانه ای نزدیک شده باشی و به سلامی و بازگشتت صعودی دوباره است به ژرفای ظلمت نپرسی آب چگونه است و علف چگونه می سراید از میان آجر و آهن؟ و ریشه ها به سویکدام ژرفای سیراب همهمه می کنند ؟ دریاب که آفتاب بعدی شصت سال از کوچه های کودکی دورت خواهد کرد و پنجره ای نیست تا چراغ شقایقی بیاورد بر تپه ای درمه
