آواره

تک اسیر جاده های انتظار


می رود تنها خودش از این دیار
​

او که هیچ وقت در دلت جایی نداشت


خاطراتش را برایت جا گذاشت
​

خلوتش سرشار بغض و ناله بود


همدمش تنها دلی بیچاره بود
​

حسرتش را روی قلب خود نوشت

غربتش حاصلی بود از سرنوشت
​

گر چه انگار آن سکوتش چاره بود


او خودش با یک دلی آواره بود
​

او که عمری با خودش تنها نشست


آخرش هم پای عشق تو شکست
​

او که زخم از حرف مردم خورده بود


در کنار قاب عکست مرده بود
​