چه پروا بادبان از ورق پاره ها داریم و دفتری قطور در گریبان می رانیم بر موجزار حادثه شعر بر کاغذ نوشه می شود اما نفس ظرطه در غزل ما وزنده است و باد به شرط کرانه ما معنا می شود چه پروا بادبان از ورق پاره ها کرده ایم و ورق پاره پر شعر شعر پر اندیشه و اندیشه از نفس ما که شرطه دریاهای ظلمانی است می وزد نفسی که توفان ها را آرام می کند و دریا را به خلیج های خلوت یدک می کشد چه پروا باد گو بنالد و بپیچد بر خود دریا در دفترهای ماست
