چه ارغوانی زیبای تاریکی ای اطلسی نه مثل خون نه مثل تصنع وقتی کنار سبز می خوانی آواز بی هیاهوی بویت را رزها و لاله عباسی آهسته گوش می خوابانند تا حس کنند رقص اریب پری های شبزاد را بر روی برگ های مرطوب ای اطلسی در تو رگ غریبی جاری است مالوف شب که نسبتی ندارد با سرخ کاغذی هر چند خیزگاه سرخ جگرواره و لاله های چرمی و سرخ خون مردان خورشید است ای اطلسی ای ارغوانی ناب ظلمت گذرگاه حرامی ها و دشنه های خونین است اما تو همچنان بتاب تو همچنان بتاب
