با من در خلوتم نشسته فراموش هیچ لبی وا نمی شود به درودی چشم چران شعله ی چراغک هیزم چشمک زن با چراغ های خیابان پنهان جاری کند اشاره ی دودی پنجره ها داستانشان همه بادور کوه و گوزنان با فراز شتابان کوه و شغالان به قعر دره گریزان کوه و هیاهوی باد و زوزه ی حیوان آینه ام تکیه داده بر رف مبهوت دارد اندیشه هایی اما ز دور قافله ای رهسپار گردنه ی بلخ راحله ای در غبار جاده ی بغداد از منش اما نگاه خالی و رنجور با شب من هر چه هست رفته و مانده دارد از همپیالگی من اکراه عکسم در قاب کهنه خیره به آفاق می نگرد در حریق غمناک ماه
