دریای مرده خاک فراوان دارد اما انگیزه ی مهاجرت تن نفرت نبود هجران بود گلواژه ای شکشست در مغناطیس گلواژه ها شکفت از شکسته ها بی طاقت شد پرنده ی سرخ سر به هوا کسی نگفت : برو یکی ن.شت : بیا پرنده پر زد و خاک از حسرت آهی کشید غروب بود و چلچله ها بال می زدند و چاک چاک می شد فضای آخر پاییز از هجوم قیچی هاشان و ساعت دگر که حکایت بالای ابرها جاری بود و نبض در قله رو مغناطیس می زد نگاه خسته به سمت پرتو نامعلوم می کوشید تا خاک آن پایین در عصر بازمانده به ساحل از من سبک بماند و در در زفاف ظلمت و شن بندد
