نامه به نام تو باز شد اما کبوتر قاصد از بام برنخاست گلی که در غرابت پاییز می شکفد عطری سودایی دارد پیامی از دل شادی خسته از راه دراز کبوتر قاصد اما از بام بر نخاست مگر نه نامه ی تو از نصف النهار دیگری می آید مگر نه تو اکنون در فصل دیگری هستی فصلی که اگر نه بهار پاییز نه نیست و در جوار گل بهی اندامت گل افسرده نخواهد شد هرگز مگر نه تو از آبخوار دیگری می نوشی که چشمه در نهایت خود دریا دارد ؟ کبوتر قاصد اما از بام بر نمی خیزد در انتظار برگی پیغامی ؟ به برگ زرد هلاهلش اشاره دارم برگی همیشه زرد از بهار کاغذی آسمان روز ناه به نام تو در آتش افتاد نومیدی از فراز شعله فرا شد کبوتر قاصد از بام پر کشید
