بر میخیزم و بی هوا چشم می گردانم تا ببینم گل سرخی را که کنار خوابم بود و دیگر نیست پس ناتمامی هایم را حس می کنم و دور دست ها را می پایم مهی که هراسان انگار بر سینه می برد قربانی عزیزش را تا معبد یخ چه بگویم چگونه تکلم کنم در این طلسم گونه بازگردم به آب های سایه اکنون که در خزیده ام از خواب و به جای گل سرخ کنار رویایم با برگ های خاکستری درخت غریبی می بینم بی سبزینه در شکل پوزخندی که ماه ی ز جنس فلزی خشک سمت شمال سرد بیداریم می تاباند
