آن ها که ریشه های رودخانه را می دانند و درخت هزار شاخه ی دلتا را همیشه از کناره ی نیزاری می روند که در میانه ی آن در نا مجسمه ی هجرت است و خواب غزال در سبلت پلنگ بخار می شود تو با زبانه های آتش برقص و شعله ارمغان خواهران علف کن ما آب را دامن می زنیم و آب آفتاب را همین گونه مضاعف می شود لبخند نه اخم و چون به ستوه آمدیم از سرسبزی بهار گل زردی از تابستان می گیریم و شقایق سرخی از نیش خار به سرانگشتان پاییز واژهی پدراست شلاق و ... هیچ زمستان رویای جانور قطبی است بهار نوزاد مقدر است و عزیزترین فرزند تو جنگلها و بادها را هیزمکش حریق کن ما بر گرفته رخ از لهیب به تماشای خواب کودک نشسته ایم
