می شناسمت و نمی شناسمت می دانمت و نمی بینمت خلاف بو سعید می بینمت و نمی دانمت خلاف بو سینا چه بدانم کجا نشسته ای اکنون ؟ بر تفر قایقی که متاع ممنوع می برد یا در فلس سرخ ماهی مفقودی که تف شده از کام کوسه ای ؟ در صدفی نبسته اوتاده پیش پای خرسنگی تاریک که قوز کرده روبروی دریا در انتظار قایقی که نخواهد آمد ؟ هستی و نیستی مثل هوا مثلا اما ها آن جا که نیستی احساست توانم کرد در دخمه ها و سرداب ها و ... همان جا ها جوشن اسندیار و تیر دو شاخ تهمتنی؟ تن جوان سهرابی ؟ یا موی بی قرار سیاوش ؟ اما تنها در چشم خونفشان اسفندیار یاپهلوی برادر بدخواه یا تشت لب به لب از خون در بارگاه افراسیابت توانم یافت در نخوات شراب جوش یزید اما آشکاراتری تا گردن بریده ی نوه ی پیغمبر می دانمت اما نمی بینمت ی بینمت اما نمی دانمت مثل سراب و آب فقط به دانش عطش گردن می هلی انگار این نبودن توست که بودنت را برابر اوهامم عریان می کند
