کالاش چشم کاروانی آمده از کرمان چاووشخوان قافله مردی است بی دهان و بادها حکایت او را از تارهای صوتی بر می دارند بر پودهای گریه می اندازند و شال بی قرار آوازی به اهتزاز در می آید تنها نه چشم ها و دهانها تلف شدند دیدن هزار بار بیش و گفتن هزار بار بیشتر این است که دیگر نمانده شاهد گویایی از برج های چشم از چاه های سکوت این برجهای واژگون صدا وز خاک های دهان ها تنها نه چشم ها گل ها و گونه ها و تماشا هم تلف شدند این است که شنیدن هرگز نمی رسد به رکاب دیدن به شهر ماکوران کالاش چشم کاروانی آمده از کرمان و حدقه های دلاور می جوید تا چشم هایی روشن در آن ها بگذارد که تاب بیاورند تماشای بازی نابکاری را که صد هزار کرمان با صد هزار چشم و دهان و گوش طاقت نخواهد آورد یک لمحه دیدنش را یک لحظه گفتنش را حتی شنیدنش را
