جدا که شدیم به ساعت ماسه ای نیمه زمین به شیشه ی تاریک بود و آن که در آن بالا سایه ی دراز تنهایش بر شن زار از سامان می گذشت تو بودی یا من نمی دانم زنی سراسیمه ی رویای خود از هر اشکوب ظلمت که فرو افتاد سردابهای تیره تر در انتظارش بود به قاف فروردین که رسیدم در آیینه ی سیاه جوانی ام را دیدم سرگرم نیم تاج مقوایی و شمعدانهای فرسوده کجا جا مانده بودم در آن لباس سفید که ناهمرنگ بخت و باور خود بود ؟ بی تو این نیمه ی روشن رانمی خوابم با این سایه ی دراز و تنها که می رود از من نومیدتر و خسته تر از جان گران پایم اگر بازآیی راز جستحجوی ترا فاش خواهم کرد و خواهم خواند ای طاووس ! تو خویش را در پر خویش گم کرده ای و پر خویش را در چمن خوابها و در آینه ی تاریک جز وهم باز نخواهی یافت دریغا زنی سراسیمه ی خواب ها به کسوت عروس گریزان از حجله به کودکی ام که رسیدم عروس را گم کردم و چون به جستجوی هر دو بر آمدم از هر دو دور شدم بر این اشکوب معلق اکنون ... دریغا به ساعت ماسه ای بود که از هم جدا شدیم و تمامی زمین به شیشه ی تاریک بود
