بیا به لحظه های خاکی خودمان برگردیم به جرعه ی گس چای صبح در انتهای گردنه ی کابوس هنوز که هنوز است در عرض جنگل فلز و نفت طول فرارهای کودکیم را می جویم عکس خدنگ شاهینی در چار راه آویخته فراز چراغهای چشمک زن تا سرعت جت نوسازی از شرکت نوپایی را نشان بدهد تصویر یوزپلنگی در تاخت تبلیغ می کند جاگوار را در سال دو هزار بیا به لحظه های کوهی خودمان برگردیم به ناشتایی نان گرم در آغوز بز کوهی در سایه سار دره های کبود که شعله های آتش یاغی ها مشبکشان کرده بود حال آدم به هم می خورد آخر از نیمه های ساندویچ و ته مانده ی غذا که عق می زنند آخر شب رستوران های دنیا در سطل ها درغیبت نگاه گرسنه ی افریقا از لاشه های چلانده ی ایدز لای زباله ها هنوز که هنوز است دلم می خواهد سپیده دم از صدای گنجشکان برخیزم و از فراز پرچین ترا ببینم در کوچه ی روستا دامن کشان و نور افشان پشت غبار نازک بزغاله ها از پشت این مشبک فلزی هنوز که هنوز است به خاطره ی دور گردان می اندیشم و پای شمایل سدر سوگند می خورم که اسب زیباتر است از لوکوموتیو و یوزپلنگ همین دره های بیمار هنوز تندتر می دود از جاگوار بیا به لحظه های وحشی خودمان برگردیم به جرعه های گس گرم چای به بانگ بی امان گنجشکان و ضیط صوت زنده ی قلیان مادربزرگ که از تمام گیتارها و خواننده های فلزی زیباتر می خواند
