1- تولد ناگاه باغ سکوت می کند از حضور سپیده ی جوشان از ابر گل سرخ باز می شود خدنگ شبنمی از کمانه ی گلبرگ رها نشده گم می کند در اغتشاش گمان سمت آفتاب را و باز می گردد و ناچار می ایستد در ناله ای که شکل واژه ی نوزایی است میان هوا و گلبرگ مارال ! تو تصویر بی قرار آبی در نازکای گلبرگ یا انعکاس لرزان گلبرگی ر آب بی قرار ؟ پس آسمان چرا از چشم های بسته ی تو آبی بر می دارد و خانه در مهاجمه ی شور و شادی و بیم مسیر عاقل خود را گم کرده است 2- زائر ستاره بر نیامده است رویای مژده بار دوشم برفی بر شانه ی برهنه ی آفتاب بود تمام این سفر سخت تا این چکاد برفین را دنبال باد آمده ام دنبال آب هایی ه چشمه در عطشی کور داشته اند ستاره بر نیامده گریوه از نشان عبور بی خبر است تالاب ها تاریک و خالیند و تنگه خاطره ی زنگ را به خاطر ندارد به لوح زبرجد هم جز این کلام فرسوده از آن همه نوشته ی موعود چیزی نمانده است باید دوباره برگردی آری همیشه برگشت برگشتنی دوباره و صدباره و خواب دیدن از نو از نو ستاره ای که فرا می دمد از غرب آسمان یا آسمان مغرب و جای آفتاب فرتوت را میگیرد 3- بازگشت زائر بیهوده بود رویایم بر می گردم تا بر گریوه ها نشانه ی برگشت را مضاعف کنم در تنگه پژواک دور زوزه ی گرگی بازم می دارد اندیشه می کنم : این هم پژواک پوک خواب فراموشی است که در گلوی اعصار سنگ منجمد شده است دیگر نه گرگ نه ستاره نه نومیدی حتی 4- ترجیع در خشکرود حاشیه ی شهر راهبه ای کور و کر چراغ لامسه ی خواب رفته و شامه ی عقیمش را در راه جستجویی مرموز در دخمه ها و اشکفت ها به کار انداخته است در این حوالی چاهی مغاره ای است باید باشد کز آن قرار بوده اختر برخیزد و ماه سرد را دوباره مشتعل بکند و آفتاب فرسوده را خواب برادران ما نتواند دروغ بود 5- ظهور ماهور سبز را طرح شتابناک دخترکی گلپوش چون گردباد رنگینی می پیماید و پروانه ها و بره های گلگوش و زنگوله های شیرین را سمت چراغ های نزدیک هی می کند مارال را ما گاه ماریا هم می خوانیم
