کنار عکس پیری من عکس جوانی پدرم افتاده است از اتفاق این دلپذیرترین مصراعی است که خوانده ام از آن همه خروار حرف این سطر از دو واژه ناهمخوان اما همخون در چرخش مکرر رویایی دور معنای بی نهایت خود را در طیفهای رنگی غمناکی بر نخل روبرویم در آفتاب یگانه کرده اند اینگونه نیست که سایه های زرد پریروز در آبهای آبی امروز ترصیع می شود ؟ و ماه بدر در خالی هلال شب اول جا خوش کرده است ؟ اینگونه نیست که صبح از خلال خیال پریشان شب می آید و بره با چراغ زنگوله بوهای سبز را رد می گیرد ؟ از اتفاق عکس جوانی پدرم کنار عکس پیری من افتاده و روی بی نهایت این مصراع نورانی دو عابر غریب با سایه ای بلند و یگانه آرام دور می شوند
