نه آفتاب حادثه است نه روز که چیز ها را با پوست قدیمیشان در نور می گذارد تنها شبی مجال داریم همین خسوف سرد طولانی که جازهای بومی مان را از خواب دودناک مطبخ ها بیدار کرده است تا چیز ها و خود را در واژه وارهای تاریکی برخیزانیم که از هراس باستانی مان پر می کشند و از چاهسار کابوس های هر شبمان آب می خورند نه آفتاب و نه صبح تنها ظلمت چراغ های پنهانش را دارد چراغ هایی دخیره ی پایان کهکشان
