به شب قطب بی نفت چراغ برف می سوزد چه توانی دید اما که هیولا به رنگ چراغ است و روح جز مامنی از فریب یا نومیدی نتواند دید رو به رو بی نفت چراغ برف می سوزد چه چراغی که زمهریر را سوزان تر می کند و آفاق را به انحنا بی کرانه تر این که می آید و برمی گردد سایه ی تست و سایه ی تو نیست و صدا شکل برفی است که باشد ببرد بی طنینی و پژواکی و روان از آوازی بیروح به دلداری خویش نیز بی نصیب است چه توانی کرد اما که هیولا نه قلب دارد و نه آوا و نه هیچ اندامی و هندسه ای در فضا جگر از خویش می درم و عربده سر می دهم خون زهرآگینم را بر برف می افشانم تا که بیشکل زخم بردارد تا که شکل بی شکل زخم بردارد و سپیدای تاریک بی مرز به سمت جوشان سرخ برگردد و جانور به جادوی خون پدیدار کند خود را به شب بی شکل قطبی چراغ برف به روغن خون شعله برکشد بی کرانه به سایه و عربده کرانمند شود و جانور از پوست بیرنگ خویش بیرون آید سیاه
