این وزوزی که می شنوی گرد خود آواز عشق نیست زنجموره ی نفرت هم جوباره های خردی بی چشمه سار و دریا که از خلال آرواره ها و لگن می روند تا دورتر در استخوان لگن ها و آرواره های دیگر جاری شوند از لاک خود برون نیایی گره گور چون روزگاری اگر چشم باز کنی صد ها هزار لاکدار زشت تر از خود خواهی یافت که در ضیافت پر غوغایی تولد دوباره ی خود را در لاک های زرین به آیین نشسته اند در لاک خود بمان گره گور عشقی و نفرتی در کار نیست و تو اگر که فراموش خود نشوی پادشاه آنان خواهی شد
