مگر نه این همه راه آمدم نشانی خانه ی خویش از تو بپرسم ؟ بپرسم : از کدام کوچه به میدان کوچک شهر می رسم به سلام های بی سوال و کدام کودک مرا به سمت نخل کهن سالی می برد که مثل همیشه نخستین شنونده ی آواز بامدادی نخستین چکاوک بیدار باشم ؟ خودم کاشتمش هسته ی رطبی که نیمروزی تابستانی خوردم به سایه ی سدری که یادگار زنده ی نیای سومم بود و ندیده بودمش که بروید که و آبش بدهد کی اما خودم کاشتمش این همه راه آمدم نیامده باشم که پیرزنی تاریک مرا به کوچه ی بن بستی اشاره دهد به خانه ای که در پشتی اش به گورستان قدیمی شهری که روزگاری دور روستای کودکی من بود یک راست باز شود و من همیشه در شخم های تازه ی پاییزی همیشه نخستین شنونده ی آواز بامدادی نخستین چکاوگ بیدار بودم درنگ کرده برمیله ی بلوری پروازش آمده بودم از تو نشانی خشت نخستین بپرسم نه این که بخوانم بر لوحه ی فرسوده ی گوری که در روز دوم مهر 1310 به روایتی 12 شمسی ناکام و ناگهانی این همه راه آمدم که کوچه ی قیدیمی پایم را پیدا کنم و کودکی جدا شود از جمع بی کارهای میدان به سمت خواهش چشمم
