شکیبای زندگی و شکیبای ستم در آبی خرد قایق به کرانه های جهان می برد آفاق بی حدود خیال را از راه کهکشان یورتمه می رود به برکه ای بسنه می کند که ماه در آن نمی گنجد و با ستاره ی کوچکی همه آسمان ها را ترانه می کند شکیبای زندگی و شکیبای ستم آب و آینه نگین لب پر زده از انگشتر زنبور های ستاره و کائناتی که در کاسه سفالین لعابداری به زنجیر کشیده است نیاکانم این چنین به اندیشه نشستند هنگام که شمشیر های دیوانه فضای میهنم را پاره پاره می کردند
