در خانه ام درختی است که می شناسدت با شاخه های در هم فالی می زنم برگی به شبنم آغشته می گوید آری و با باد روانه می شوم بغل گشاده بر آبی های دور در خانه ای درختی است که می شناسدم و چون فرا می رسم آنجا با باد شرمی زنانه طالع می شود از گل هاش فراز آغوشی بسته در خشکسار زمانه باغی ناپیدا حضور دارد که ما را می داند و گاه که به سایه سار ناپیدایش قدم می زنیم پرندگانی می خوانند که از کرانه های افسانه آمده اند
