اگر این پرده گلدار کهنه را پس بزنم هر آنچه ببینم بیزارم خواهد کرد اگر کنارش بزنم نمی دانم چرا اما می دانم که کوه فرو خواهد ریخت روی رویاهایم و آب ترانه هایم را در حنجره ام خاموش خواهد کرد اگر کنارش بزنم بید مجنون تاریک چهره از وحشت خواهد پوشاند و بادام بنان این حرامیان دوباره سرازیر شده از نشیب یک سر به اتاقم خواهند آمد و به سمت تپش هایم سرازیر خواهند شد نه ! کنارش نمی زنم این بار خواهم گذاشت خیال ها با کاغذها بازی کنند و فکر پیاپی هی سیگار دود کند و حرامیان خسته همچنان به سراشیب تند بپوسند
