جنگاوری نهان ستیز و سخن ابزار است شعر از بهار و گل سرخ می گوید میان گل سرخ بر صندلی سرخ بنشانیدش دیوانش را بر زانوانش بگذارید اینک ورق بزنید برگ به برگ دفتر زخمش را با پنجه ی نمک تا شعرهای سرخ بخواند به عربده و واژه ی نهایی تاریک را مکرر کند بی اعتناست ؟ پس در کتابخانه اش بنشانیدش و شعله بر فتیله ی جانش بگذارید باشد که این چنین یک سر کتابخانه های جهان به رنگ آتش و گل سرخ شوند
