1 بر این موسیقی باران خورده همبادبان می روند صداها و حباب تا زانو در آب است پاهای دراز نت ها و بیشتر از قایق هاست شمار پروانه ها و سنجاقک ها و آواز شبانان هنوز از فراسوی نیزارهای دور به گوش می رسد چنان که به گوش می رسد هنوز از درون جعبه های پیانوی بتهوون ملودی پایان افلیا 2 حالا اریب می بارد و شتابنده می گذرد رگبار و کم تر از بادبان هاست شمار سنجاقک ها و پروانه ها و بیشتر از قایق هاست شمار قاطرها که تا شکم در آب اند و عراده های توپ می گذرانند از دانوب هشدار ! آب نبرد بتهوون را ، میز بتهوون را دفترها ، سمفونی ها ، ملودی ها را ، هشدار ناپلئون دارد می آید 3 حالا با آن که اریب تر می بارد ، با آن که شتابنده تر رگبار با آن که پیاپی شلیک می شوند توپ ها ، و تمام سمفونی در آب اجرا می شود و در آتش و دود با آن که بیشتر از قاطرهاست شمار سربازها و با آن که بیشتر از سربازهاست شمار فراریان و کوچندگان از شهر و روستا با این همه پاهای دراز نت ها درازتر می شود و آب از زانوهاشان نمی گذرد هرگز و میز بتهوون کشتی نوح شده است با جفت های نواهای فرودتر از پچ پچه ی افلیا با خود و جفت های صداهای فراز تر هیاهوی هاملت با روح و تاق های صداهای بم تر از هرای توپ ها که در آب ها خاموش می شود گلوله هاشان حالا و تمام پیانوهای اروپا قایق های نجات شده اند و می برند کودکان و زنان را به جزیره های ایمن و پشت میزش بتهوون شناور است بر اقیانوس های اطلس آرام و می راند در سمت های ساحل خود انگار ، و انگار نمی شنود چیزی اصلا 4 حالا فروکش کرده رگبر و نم نم می بارد باران و تکه تکه کم کم آبی می شود گوشه های آسمان و سنجاب ها بیرون یم آیند از اشکافها و از درخت ها بالا می روند و مثل پرسش های بازیگوش ، از بالا زل می زنند به پایین و زمین پساب های جنگ برآمده چون کشتی به گل نشسته ای ، عینا و آدم ها با چهره های گل آلود و دهان های مبهوت ، می نگرند یک دیگر را پرسان ، و بهوشتر که می آیند می بینند تمامی تجهیزات ارتش های ناپلئون و هیتلر را که به گل نشسته اند بر کناره ی دانوب و ولگا و خوب می بینند ، تنها دستی به التجا ، دهانی تاریک ، یا بالی نیمه وا بیرون زده از گل و لای از توپها وتانک ها و هواپیما و ایستاده است بالای پشته ای چایکوفسکی و می نگرد به اروپا شاید به فکر سمفونی تازه ای تا در آفتاب نواخته شود نه در میان آتش و دود و آب یا قوی تازه ای که نخواهد بمیرد در مویه ی مشایعت آواز خود و نخواست چایکوفسکی یا نرسید که ببیند شبح سهماگین استالین را فراز شانه ی خود که دید ولادیمیر و خود را کشت ، پس از آن که نوشت دیگر نمی تواستم 5 و حالا ، که فروکش کرده باران و به خواب رفته بتهوون پشت میز بزرگش در آفتاب وشکسته های کشتی نوح ، وصله ی ناوهای اتمی شده و پیانوهای اروپا قایق های رنگی تفریحی سرگردان در خلیج ها و نت ها کوتوله هایی در کارتون های کامپیوتری که از سر و کول هم ، بگو سر و گول دنیا بالا می روند در تلویزیون ها حالا او خواب سنجاقک ها و سنجاب ها را می بیند و خواب آوازهای شبانی فراسوی نیزارهای سبز و در هیاهوی جنگ های شبانه روزی بی افتخار ، خواب سمفونی دهم را می بیند هم بتهوون هم اروپا هم ما
