این ، ویله ی زخمی عتیق است دیر به فریاد آمده نه ناله ی سیلی خوردن دیروز و امروز زخمی که دیگر زخم نیست نه شرب خونی نه شرابه ی چاک و تریشه ای کبوده ی درد است و بس که سر به مهر با تو مانده و می ماند در زیر زخم - پیچ خت و نوارها ترسیم مستعار شیون امروزت یله ، در کوچه های هوا می خواهد بماند در صندوق تو و با تو بادبان کشد تا کنعان در کشتی جذامیان چه می کنی ؟ در کشتی حرامیان جذامی ؟ سرتاسر جهان نه جزیره ی نامسکونی مانده نه آبسکون ی تا لذت لاشه ات را تدارک بینی با گوشت مسافران و بازرگانان درمانده سرتاسر جهان جزیره سرگردانی است در تصرف جذامیان حرامی این ، ویله ی سوگواری بر نعش برادر تنهایت در ازدحام نیزه و زویبن نیست واگویهی درد دیر به خاطر آمده ای است از سیلی سنگینی بر چهره ی جنینی تو که تو ، نه گریه توانستی آن روز و نه یارای قصاصت بود حتی نه اختیار مردن تو با تو نه مادرت که ضجه ی میلاد تو سوگواری مرگش شد این راز با تو گفت این بود که با خود آوردی تا... امروز و امروز ؟ از کشنی جذامیان پیاده شو محکم ترین سفیته ی رهایی تو همان سبد سبز است که بی بادبان عبورت خواهد داد از برابر نفرین ابوالهول و به سینایت خواهد رساند تا طور را ببینی و بشنوی سخن نور به کنعان کع برسی اما توله فرعون می خواهی دید که پنجره بر قافله ی خسته ی تو باز می کند وتو ، تبار برگزیده ی آسمان را خواهی دید یک سره سر به سجده برابر گوساله ی طلایی
